Galicyanie, pamiątki rabacji
Rymanów, ks. Adam Bielecki
Adam Bielecki urodził się 19 grudnia w Górzance par. Wołkowyja w rodzinie właściciela dóbr. W 1834 objął stanowisko prefekta seminarium duchownego w Przemyślu i wykładowcy historii Koscioła i prawa kanonicznego. Wkrótce stanął na czele przemyskiego oddziału utworzonego w 1835 w Krakowie Stowarzyszenia Ludu Polskiego. Pod jego kierownictwem przemyski zbór stał się najprężniej działającą placówką konspiracyjną. Władze jednak nieustannie inwigilowały to stowarzyszenie i Bielecki 29 lipca 1836 usunięty został z seminarium, i przeniesiony na wiejską parafię do Stobiernej. W latach 1840 - 41 władze dokonały masowych aresztowań spiskowców. W procesie, który zakończył się dopiero w 1845 ks. Bielecki zostaje skazany na karę śmierci, która w drodze łaski zamieniono na internowanie w klasztorze reformatów w Bieczu. Widać, że Bielecki nie zaprzestał działalności spiskowej i sposobił się do udziału w powstaniu, gdyż w 1846 dał furtianowi 400 fl. do przechowania na wypadek, gdyby zginął. Wiadomo też, że organizatorzy powstania obiecywali Bieleckiemu oddać w zarząd diecezję przemyską. Po skompromitowaniu powstania Bielecki zostaje przeniesiony do kapucynów w Rozwadowie. Amnestionowany w 1848 obejmuje probostwo w Rymanowie. W tym samym roku zostaje delegatem na Zjazd Słowiański w Pradze, a potem posłuje w Wiedniu i Kromieryżu. Umiera w Rymanowie 18 kwietnia (lipca?) 1859 r.
